Als je gevoelig bent, ben je er hoogstwaarschijnlijk meer gevoelig voor. Wanneer iemand ‘probeert’ naar je te luisteren maar met de aandacht totaal niet bij jou is.

Het wegkijken, het met een half oor luisteren, de blik in iemands ogen die afdwaalt of het gesprek overnemen. Het raakt je.

Het is moeilijk voor veel mensen om echt te luisteren.

Hoe komt dat toch? We kennen het allemaal wel. Toch willen we graag dat anderen echt naar ons luisteren, maar doen we het zelf vaak niet. En hebben we geen ruimte voor de ander omdat we zo druk zijn met onszelf.

In het gesprek met de ander, die jou wat wil vertellen, zoekt je eigen brein steeds naar herkenning in zichzelf. En heeft de behoefte om zelf gehoord te worden. Dat betekent eigenlijk dat wat we van de ander verwachten, zelf vaak niet geven.

Voordat je het in de gaten hebt gaat het alweer over jou en niet meer over de ander. Best heel dubbel als je het goed bekijkt.

Er is enorm veel behoefte aan verbinding, een luisterend oor. Echt gehoord worden. Dit is van ‘alle tijden’ maar nu misschien des te meer.

Niet iedereen kan altijd een luisterend oor bieden, vooral niet als iemand zelf veel chaos in zijn eigen leven ervaart. Of met veel ballast rondloopt.

Wanneer iemand zijn eigen belevingswereld goed kent, vrij is van eigen ballast en geen erkenning meer nodig heeft van de ander, is er veel minder ruis. En ruimte voor de ander. Dit vraagt wat van beide partijen.

Fijn voor allebei