Nagenoeg de oorzaak van alle problemen die zich voordoen in het leven van mensen en in relaties hebben te maken met een onveilig gevoel. Dat ooit in onze jeugd is ontstaan als gevolg van kleine en grote trauma’s. Als het onveilig voelt in ons, dan moeten we Vechten, Vluchten of in het ergste geval Verstijven/Verstarren. Om letterlijk niet aanwezig te hoeven zijn in het lichaam, bij de pijn of emotie die we ervaren. We dissociëren ons volledig en zijn niet meer in verbinding met onszelf.

Op het moment dat we ons bewust worden van de oude pijn, onzekerheden en alle andere ballast die als herinneringen zijn opgeslagen in ons zenuwstelsel, kunnen we een begin maken met associëren. Opnieuw verbinding maken, door de laag van pijn heen, met onszelf, ons hart. Om ons hart ligt vaak de pijnlaag en door deze steeds te moeten Vermijden komen we steeds weer terug bij onze gedachten in ons hoofd. Telkens voelen we weer het verlangen om terug te keren naar rust en innerlijke vrede, maar lukt het niet omdat we dan weer tegen onze pijnlaag 'botsen'.

Zo gaan we van pijn naar hoofd en weer terug. Door de pijn te observeren (en alle ballast), ook wel onze schaduw genoemd, te herkennen en recht in de ogen te kijken, krijgen we compassie voor die delen in ons waarvoor we liever wegkeken. Waartegen we moesten vechten, vluchten of verstijven. Om te vermijden dat we de pijn opnieuw moeten voelen. Als we liefde ervaren voor alles wat goed ging maar ook niet goed ging in ons leven hoeven we ons niet meer te Verliezen in verslaving of andere zaken.

We hebben allemaal een donkere kant, ook al lijkt dat vaak niet zo. Als we in de zon lopen met onze schaduw in het zicht kunnen we niet wegrennen, het beweegt met ons mee. Door onze schaduw vanuit het licht te zien krijgen we weer de ruimte ons te verbinden met ons hart. Vanuit het licht wat daaruit schijnt voelt de schaduw onmetelijk veel zachter en letterlijk lichter.